Spurt og svarað

Ráðgjafar í Foreldrahúsi svara spurningum ykkar en þeir eru allir fagmenntaðir í ráðgjöf.

Móðir spyr:
Ég var að komast að því að dóttir mín 15 ára gömul er komin í neyslu á hassi og jafnvel í sterkari efni. Hvað get ég gert?

Kæra móðir:
Spurningin þín er mjög opin en ég mun gera mitt besta til að leiðbeina þér.

Byrjaðu á því að reyna að tala við dóttur þína. Segðu henni frá hvað þú ert hrædd og áhyggjufull. Reyndu að miðla þessu til hennar á sem einfaldastan hátt og án ásakana. Byrjaðu setningar þínar á "ég ...", "mér líður ...".

Kannski tekst þér að fá hana til að hlusta á þig. Ef þú finnur að þú verður mjög æst og/eða ásakandi, slíttu þá samtalinu, því það mun ekkert koma út úr því nema að dóttir þín fælist frá þér. Reyndu að fá upplýsingar frá henni um hversu mikil neysla hennar er, hver afstaða hennar er til neyslunnar, hvort hún líti á neysluna sem vandamál eða ekki o.s.frv.

Spurðu hana hvort hún sé tilbúin til að koma með þér í ráðgjafaviðtal niður í Foreldrahús. Í framhaldi skaltu panta viðtal í Foreldrahúsinu, hvort sem telpan þín er tilbúin til að koma með þér eða ekki og ættuð þið bæði foreldrar hennar að koma í slíkt viðtal. Oftast er hægt að fá viðtal við ráðgjafa samdægurs. Bið eftir viðtali hjá sálfræðingi er oftast um 2-3 vikur.

Gangi ykkur vel.

Senda fyrirspurn til Samtakanna

Faðir spyr:
Ég á 19 ára dreng sem hefur verði í neyslu í um það bil þrjú ár. Var greindur ofvirkur þegar hann var yngri. Samhliða neyslunni hefur borið á ofbeldi. Hann býr heima og ræður ekki við líf sitt. Ástandið er skelfilegt og okkur vantar hjálp. Það er alltaf sagt við okkur að hann sé orðinn sjálfráða og ef hann vilji ekkert gera þá sé ekkert sem við getum gert. Við köllum á hjálp. Hvað ráðleggur þú okkur?

Kæri faðir:
Það er rétt sem ykkur hefur verið sagt. Ef sonur ykkar vill ekkert gera sjálfur, þá getið þið ekki neytt hann, nema hann sé greinilega að stefna lífi sínu og/eða annarra í hættu. Þá getið þið svift hann sjálfræði. Ráðgjöf varðandi það ferli ættuð þið að geta fengið hjá félagsþjónustunni eða dómsmálaráðuneytinu að ég tel.

Ef þetta er leið sem þið viljið ekki eða getið ekki farið, þá er lítið sem þið getið gert, annað en að reyna að vernda ykkur sjálf, heimili ykkar og önnur börn ykkar ef einhver eru.

Ég veit að það reynist foreldrum ávallt erfið ákvörðun að vísa börnum sínum á dyr og það gerir ekkert foreldri, nema allt annað sé fullreynt. Ég vil þó benda ykkur á að þið eruð að styðja son ykkar í því að halda áfram í neyslu með því að veita honum ókeypis húsnæði og fæði. Hann þarf ekki að horfast í augu við afleiðingar gerða sinna á meðan þið haldið yfir honum verndarhendi og þið eruð ekki að gera honum neinn greiða með því.

Ég hvet ykkur því eindregið til að íhuga þann möguleika að setja honum stólinn fyrir dyrnar, þannig að hann þurfi að taka ábyrgð á gerðum sínum. Þið þurfið að gera honum ljóst að þið eruð tilbúin til að styðja hann til allra góðra verka og að hann sé ávallt velkominn á heimili ykkar, hvort sem er í heimsókn eða til að búa, sé hann að gera uppbyggjandi og góða hluti, en þið treystið ykkur ekki til að hafa hann á heimilinu og fylgjast með honum eyðileggja líf sitt. Sé hann tilbúinn til að fara í meðferð, þá styðjið þið hann, annars verði hann að víkja af heimilinu. Ég hvet ykkur einnig til að leita ykkur sjálfum hjálpar, því þið þurfið mjög á því að halda. Þið getið leitað til Foreldrahússins í viðtöl, eða til sjálfstætt starfandi sálfræðinga. Einnig getið þið leitað ráðgjafar hjá SÁÁ.

Gangi ykkur vel.

Senda fyrirspurn til Samtakanna